Merhabalar, biliyorum beni özlediniz. Çünkü uzun süredir yazmaya ara vermiştim. Açıkçası ben de sizi çok özledim.
Gözlerinizi kapattığınızda ne görüyorsunuz? Kendinizi ne kadar seviyorsunuz? İşte ben, yazmadığım süre boyunca bu soruların cevaplarını düşündüm durdum. Ve içimdeki çocuğa haksızlık ettiğime karar verdim.
“Keşke böyle olmasaydı,” dediğiniz şeyler var mı? Benim var mesela… O da bedenim.
Benim hep cıvıl cıvıl hallerimi gördünüz. Öyle değil mi? Ben de eski Miray’ı çok özledim. Bazen hayat bizimle oyunlar oynar; bize bir iyi yanını gösterir, bir de kötü yanını. Ve biz şaşırırız hangisinin gerçek olduğu hakkında.
Siz hangisinin gerçek olmasını isterdiniz?
İşte bu noktadaki cevaplarınız, sizin gitmek istediğiniz yolu belirler. Hayat, aslında bize farklı yüzlerini göstererek önümüzde iki kapı açar. Siz hangi kapıdan içeri girmek isterseniz, onu seçersiniz. Genelde hepimiz olumlu olan kapıdan içeri gireriz ama her güzelliğin mutlaka bir zorluğu vardır.
Bunu şöyle düşünebilirsiniz: Güzel bir dondurma düşünelim. Dondurma sıcakta eriyen bir şeydir. Onu ne kadar yavaş yesek de, eninde sonunda bitmeye mahkûmdur. İşte biz, olumlu tarafı seçtiğimizde zorluğu görmeyiz veya görmek istemeyiz. Ve olumlu olan şeyin sonsuza kadar böyle devam edeceğini düşünürüz. Ve o niyetle kapıdan içeri gireriz.
Veee ta ta ta ta! Bir de bakmışsınız ki zorluk, tıpkı bir araba yarışında aşman gereken engeller gibi...
İşte şimdi karar sizin:
Olumlu tarafa ulaşmak için mücadele mi edeceksiniz, yoksa hemen pes mi edeceksiniz?
Görelim bakalım...