Dünyada hatta evrende şükredilmesi gereken birçok şey var bence. Ama biz İnsanoğlu bazen şükretmeyi unutuyoruz.
Örneğin, üşüdüğünü hatırlarsın ama onun karşılığı olan ısınmanın tadını nasıl çıkardığını hatırlamazsın. Açken yemek bulduğunu düşün, nasıl bir iştahla yersin öyle değil mi? Sana bedensel açlıktan daha zor olan bir şey söyleyeyim mi, o da ruh açlığı.
Şükür, insanın ruhunu doyuruyor.
Bakın, mesela ben tesettüre girdim, yaklaşık bir haftadır tesettürdeyim. Peki ben bunu pat diye mi yaptım yoksa Allah mı nasip etti.
Cevabım, tabii ki Allah nasip etti. Peki bu tesettür nimetinin karşılığında ben Rabbime ufacık bir şükür sözcüğünü bile söyleyemeyecek miyim?
Şükür yolculuğu mu dedin?
Evet, şükür Yolculuğu. İnsan hiç bir zorluğun onu bulmasını istemez, hep güzelliğin gelip bulmasını ister. Ben de böyle isterim. Bir de başka bir grup var. Onlar zorluğun içinde bile hazzı bulanlar, lezzet arayıp bulanlar. Yavaş yavaş kendi hayatımda da şükür yolculuğunu uygulamaya çalışıyorum. Etrafına bir ışık gibi şükrü yay, şükrettiğin her şey sana daha güzel görünecek,
Unutma! Komiktir ama zorluğa teşekkür etmeye ne dersin? En azından bir kere de böyle dene. Zorluğun içindeki hazzın tadını çıkarmaya başlarsan en azından gerçek şükrün ne demek olduğunu o zaman anlarsın.
Dille söylemek zor gelir bazen, en azından kalbinle söyle, gör, bak o zaman daha huzurlu hissedeceksin.
