Yepyeni bir güne güvenli yuvamda başlamanın huzurunu yaşıyorum. Tertemiz yastığımda, yumuşacık battaniyem de uyumanın huzurunu yaşıyorum; kıyafetlerim, odam çiçek gibi...
Öğle vaktinde okula gideceğim. Odamdaki büyük kitaplığımda çeşit çeşit kalemlerin içinden bir kalemlik hazırlayacağım. Defterlerim desen en güzel kapaklı şirin mi şirin defterler...
Okul forma mı giymek için giysi dolabımda; askıların arasına bayağı bir göz gezdirmem gerekiyor; o kadar kıyafetin içinde formamı bulmak kolay olmuyor tabi. Mutfaktan gelen lezzetli kokuları alınca karnımın zil çaldığını hissettim. Şükrederek rengarenk bir sofraya oturmak, dilediğince yiyebilmek ne güzel bir haz öyle değil mi? Gözüm sofradaki zeytine takıldı; artık zeytin bana Gazze ‘ yi hatırlatıyor. Ben önümdeki zengin sofrada hangisini yiyeceğime karar veremezken, daha zeytine midemde sıra gelmemişken; aylardır o zeytini tadamayan yaşıtlarımı düşündüm; acaba zeytinin tadını unutmuşlar mıydı? Peki ya meşhur yemekleri falafeli, yöresel yemeklerini? Her çocuk sever dondurmayı, pastayı, sulu sulu meyveleri...
Peki Gazze' deki çocuklar, onlar başka nelerin tadını unutmuştu? Huzurlu,güvenli,güneşli günleri...
Şimdi kararsızım. Sadece kendi başımıza gelince mi sesimiz çıkacak, yoksa zulüme karşı bir duruş mu sergileyeceğiz? Gözyaşı kuruyan bir annenin yanında olmak mı, yoksa zalimin yanında olmak mı? Terazide hangi tarafta yer almak ağır gelecek ve kazandıracak? Ben eminim ki, mazlumun iki damla gözyaşı bile o terazideki tüm zalimlerin ağırlığından daha ağır gelecek. Peygamber ümmeti olmak için bir duruş yeter, kararlı ve istikrarlı bir duruş; bu dünya geçici ama yaptıklarımız kalıcı olacak. Sessiz kalma, zulüme ortak olma!
