Kendi bencilliğimizde kralcılık oynarken, zevk ülkemizin yegâne hâkimi bizken nereden çıktı “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” diye fısıldayacak o ses? Ne güzel kendimiz kazanıp kendimize harcıyorken, “Zekâtını unutma! Sadakalarını arttır! Fitreyi vakitlice ver! Açı doyur, garibi gözet.” diye içimize içimize seslenen bu ses nereden çıktı?
Kapısına uğramadığımız camilerin minareleri arasında “Oruç tut, sıhhat bul” gibi mesajları içeren mahyaların asılmasına ne gerek vardı. Orucu yiyenlerin ayan beyan yediği, oruç tutana saygı göstermediği bir zamanda gözümüze sokar gibi verilen bu mesajın manası ne?
Ne güzel gece yarılarına kadar internette oyunlar oynayacaktık. Kim kalkacak sahura? Öğleye doğru olamaz mıydı sahur?
Evet, Ramazan geldi. Üstelik az önce okuduğunuz onca bozuk bakışa rağmen insanlara bir hatırlatıcı, bir arındırıcı, bir uyarıcı olarak geldi. Her yanı bereketle kuşanmış, sahuru ayrı güzel, iftarı ayrı güzel, teravihi ayrı güzel olarak geldi. Camilerde, Kur’an kurslarında ve evlerde mukabelelerin okunacağı, Kur’an bilmeyenlerin “Dinlemek de sevaptır.” diyerek huşu ile Kur’an dinleyecekleri bir zaman olarak geldi.
“Annemleri iftara çağıralım, komşuları iftara alalım” diyeceğimiz, “Kızım bu yemeği yaşlı teyzeye götür, o şimdi yemek yapamamıştır” diye düşüneceğimiz, “Mahallemizde yetim çocuklar var, zekâtımı onlara ayırdım” diye farkında olacağımız bir ay olarak geldi.
İftar sofrasında heyecanla ezanı bekleyeceğimiz, gün boyunca sımsıkı tuttuğumuz orucun sevabını alacağımız, orucu eziyet değil bir sınanma ve farkındalık olarak göreceğimiz günler geldi.
Ramazan kendisinden bi haber olanlara rağmen, kendisini bekleyenlere muştular taşıyarak geldi. Ve gelişi ile gidişi arasında sadece bir göz kırpışı kadar zaman vardır. O anı kaçırmamak adına hem baş gözümüzü hem kalp gözümüzü açık tutalım inşallah.
