Ramazan İsrafil nefesi gibi geldi. Şehirler, okullar, evler ışıl ışıl. Her yanda ayrı bir süs, her yanda ayrı bir etkinlik. Bu sene okullar da katıldı Ramazan neşesine. Çocuklar belki de ilk kez Ramazan’ı okulun içinde gördüler hem de en eğlencelisinden. Teneffüslerde “Kâbe’de hacılar Hu der Allah.” sözleriyle coşan çocukların atlamalı, zıplamalı halleri düştü ekranlarımıza. “Ey sevgili bende, bende gelem sana…” diye ilahiler söylediler hep bir ağızdan. Eğer sözleri dua vaktine denk gelmişse Kâbe bol bol çocuk görecek, Medine çocuk çocuk çiçek açacak.
Ülkemiz akımlara bayılır da bu sefer farklı bir şey var. Büyükler de bu görüntüleri destekliyor. Çünkü onlar da bir şeyin farkına vardılar. Çocuklar kendilerine verilen her şeyi süzgeçten geçirmeden ezberleyip söylüyorlar. Öyle ki sözler müstehcen mi, argo mu bakmıyorlar bile. Yeter ki trend parçalar olsun ya da sağda solda bolca duyulsun.
Kızım 4. Sınıftayken okuldaki şarkı yarışmasına katılmak istedi. Öğretmeni aradı. “Olur” dedim. “Hangi şarkıyla katılacak?” “Pembe Mezarlık” şarkısını seçti, dedi öğretmen. Şarkının sözlerini internette buldum ve okuyunca şok oldum. Bizim evde böyle müzikler dinlenmezken kızım bu parçayı nereden duymuştu? Öğretmeni aradım ve kızımın yarışmaya katılmayacağını söyledim. Bir çocuğun ruh ve zihin dünyasına gitmeyecek, üstelik intiharı sevimli gösteren bu parçayı “Çok dinlenen bir parça” diye seçen kızıma mı şaşırayım, bu parçayla çocuğun yarışmaya katılmasını uygun gören “öğretmene” mi bilemedim.
Şimdi okullarda çocuklar “Kâbe’de hacılar Hu der Allah.” diyor diye ülkede kaos çıkacak. “Affet, bu gece ölmek istedim. Pembe bir mezarlık olmak istedim.” deseler daha mı hoşunuza gidecek?
Ramazan’ı onlar da böyle atlaya, zıplaya yaşasınlar. En azından dedikleri ruha ziyan değil. Farkında değiliz belki ama şarkı sözleri sadece duyulan kelimelerden ibaret değildir. Ezberlenip devamlı tekrar edildiği için insanın zihninde iz bırakır. Ruhuna işler. Sadece sözler değil müzik de insanı etkiler. Yani şarkı duyduğumuzdan öte bir şeydir. Hele buna klipler de eklenince, müzik iyi bir propaganda aracı olur.
Konumuz değil deyip konuyu kapatabilirdim ama “iyi ve güzel müzik” yapılmadıkça, çocuklara ve gençlere benimsetmek istediğimiz dini ve milli değerler ezgilere konu edilmedikçe, yeni türküler üretilmedikçe ve eskiler de hayata geçirilmedikçe beğenmediğimiz modern şarkılara “Ay bunlar da ne? Çocukların zihinlerini, ahlaklarını bozuyor.” demek bana çok anlamsız geliyor. Adama demezler mi “Sen ne yaptın bu piyasa da? Hani senin ürünün?” Çocuklarımız marşların insana verdiği cesaret ve heyecandan uzak, türkülerin tatlı tınılarını bilmeden, bangır bangır müziklerle büyüyorlar. O halde alanında ahlaki hassasiyete sahip müzisyenleri göreve çağıralım. Gençlerimizin ruh dünyalarına uygun, dini ve ahlaki değerlerle dalga geçmeyen, gençleri cinselliğe sürüklemeyen, milli ve manevi duygularını besleyecek kaliteli eserler istiyoruz sizden.
O vakte kadar biz de “Ey Sevgili ben de, ben de gelem sana” ilahisini söylemeye devam edelim. Kim bilir belki de dua vaktine denk gelir de ilahi söylüyoruz hesabına Kâbe’nin yolları bize açılır. Biz de “Kâbe’de hacılar Hu der Allah” diye düşeriz yollara.