Babaannem derdi ki; insan hayatta çok şey ister ama aslında istediği şeylerin çoğu tek bir yerde buluşur: Yanında gönlüne denk bir insan olsun ister.
Öyle biri ki…
Kaşı gözü gülsün.
Oturmasını, kalkmasını bilsin.
Attığı adımı görsün, söylemeden anlasın.
Söylediğinde dinlesin.
Bir gıdımlık lokmayı bile ağız tadıyla paylaşsın.
Çünkü evlilik yalnızca aynı evin içinde yaşamak değildir. Aynı hayatın yükünü birlikte taşımaktır. Bazen konuşmadan anlaşmak, bazen bir bakıştan yorgunluğu sezmek, bazen de hiçbir şey sormadan “Ben buradayım.” diyebilmektir.
İnsan yaş aldıkça şunu daha iyi anlıyor:
Güzellik yüzdedir ama huzur yürekte saklıdır.
Yüzün güzelliği zamanla değişir. Saçlara ak düşer, gözlerin kenarında yılların izleri belirir. Ama iyi bir insanın yüreğindeki sevgi, vefa ve merhamet yaşlandıkça eksilmez; aksine değer kazanır.
İşte babaannemin sözleri tam da bunu anlatıyor.
Eş dediğin, sessizliğine ses olmalı…
Yorgunluğuna nefes…
Düştüğünde kaldıracak güçlü bir bilek…
Doğrunla yanlışını ayıracak bir elek…
Ve en önemlisi, gölgesinde insanın kendisini güvende hissedeceği bir ağaç gibi olmalı.
Hayat zaten yeterince zor.
İnsan, hayatı daha da zorlaştıran değil; zor günlerde elini tutan bir yol arkadaşı arıyor.
Kirazı olmayan yaz nasıl eksikse, ayazı olmayan güz nasıl anlamsızsa; sevginin, saygının ve vefanın olmadığı bir beraberlik de öyle eksik kalıyor.
Sofraya pişmemiş ekmek konulmaz.
Bir ömür de pişmemiş duygularla, eksik sevgilerle, yarım güvenlerle kurulmaz.
Bazen insan yalnız kalmaktan korkup yanlış bir insana tutunuyor. Oysa babaannemin sözü burada da kulağımıza küpe oluyor:
“Kötü ata binmektense yayan yürümek yeğdir.”
Ne kadar doğru…
Çünkü yalnızlık bazen iki kişilik bir yanlışlıktan daha huzurludur.
Önemli olan birinin yanında olmak değil; doğru insanın yanında kendin olabilmektir.
Yıllar geçer…
Güzellik solar, gençlik geçer, hayatın yükü omuzlara çöker. Ama insanın yüzüne baktığında hâlâ “Bana bir daha bak.” dedirten bir sevgi varsa, işte o sevgi bir ömür taşınır.
Belki de gerçek zenginlik budur.
Birbirinin yüzüne bakabilmek…
Birbirini dinleyebilmek…
Birbirine güvenebilmek…
Ve yıllar sonra bile “İyi ki seni seçmişim.” diyebilmek…
Meral Demir’in bu güzel dizeleri, aslında bir ömürlük yol arkadaşlığının tarifini yapıyor.
Ve son sözü yine babaannelerin bilgeliğine bırakalım:
“Sen gönlünü ancak gönlüne denk olana değdir.”
Ne güzel söz…
Çünkü insan, gönlünü herkese açmamalı.
Gönül, gönlü bilenin yanında güzeldir.
Fethi KARADENİZ
Emekli Eğitim Müfettişi – Eğitimci-Yazar