Babasıyla bankada bir saat geçiren oğul, sonunda dayanamaz:
“Baba, neden internet bankacılığını kullanmıyorsun? Her işini evden yaparsın. Bankaya gelmene bile gerek kalmaz.”
Babası bir süre düşündükten sonra öyle bir cevap verir ki, teknoloji çağının bütün kolaylıklarını yeniden sorgulatır:
“Sen beni anlamadın evladım…”
“Ben bugün bankaya geldiğimde dört arkadaşımla karşılaştım. Çalışanlarla sohbet ettim. Beni tanıyorlar, halimi hatırımı soruyorlar. Ben yalnızım. Benim ihtiyacım olan şey biraz da bu.”
İşte asıl mesele burada!
Biz teknolojiyle işlerimizi kolaylaştırırken, farkında olmadan insanlarla kurduğumuz bağları da hayatımızdan çıkarıyor olabilir miyiz?
Özellikle yaşlılarımız için bankaya gitmek sadece para çekmek, markete gitmek sadece alışveriş yapmak değildir.
Evden çıkmaktır. Yürümektir. İnsan görmektir. Selamlaşmaktır. İki çift laf etmektir.
Bazen yaşlı bir insanın bütün gününü güzelleştiren şey, bir komşunun “Nasılsın?” demesidir.
Bazen mahalle bakkalına yapılan kısa bir yürüyüş, hem beden hem ruh için ilaçtır.
Bazen bir hastalıkta kapıyı çalan eski bir dost, ilaçtan daha değerlidir.
Teknoloji bunların hiçbirini sağlayamaz.
Çünkü teknoloji işlemlerimizi yapabilir ama halimizi hatırımızı soramaz.
Elbette internetten yararlanalım. Teknolojiyi hayatımızdan çıkarmayalım.
Ama özellikle yaşlılarımızın hayatındaki bütün işleri onların elinden de almayalım.
Bırakalım bazen kendileri alışverişe gitsinler.
Bırakalım yürüsünler.
Bırakalım arkadaşlarıyla karşılaşsınlar.
Bırakalım bir bankta oturup sohbet etsinler.
Çünkü hareket etmek bedeni, insanlarla konuşmak ruhu ayakta tutar.
Ve unutmayalım:
Her şeyi kapımıza getirebiliriz.
Ama dostluğu, sohbeti ve insan sıcaklığını sipariş edemeyiz.
Teknoloji hayatımızı kolaylaştırsın…
Ama bizi birbirimizden uzaklaştırmasın.