ÇOCUKLARIN GÖZYAŞI, İNSANLIĞIN UTANCIDIR!

Bir çocuk ağlıyorsa, dünyanın bir yerinde insanlık susmuş demektir.

Bir çocuk bomba sesleriyle uyanıyor, bir anne evladına sarılarak onu korumaya çalışıyor, bir baba çocuğuna ekmek götüremiyorsa; bizim huzurumuzun da rahatımızın da bir anlamı kalmıyor.

Çocuklar savaşların tarafı değildir!

Onların sınırlarla, iktidar hesaplarıyla, toprak kavgalarıyla, silahlarla hiçbir ilgisi yok. Onların istediği çok basit:

Bir ev…
Bir anne-baba…
Bir okul…
Bir parça ekmek…
Bir oyuncak…
Ve güven içinde oynayabilecekleri bir sokak…

Ama biz yetişkinler, çocuklara bırakmamız gereken dünyayı onların ellerinden alıyoruz.

Kimi çocuk okul sıralarında olması gerekirken sokakta çalışıyor. Kimi ağır yüklerin altında çocukluğunu kaybediyor. Kimi savaşta kolunu, bacağını, gözünü kaybediyor. Kimi annesiz, babasız kalıyor.

Bir çocuğun eline kalem yerine savaşın gölgesi düşüyorsa, bunun adı insanlık adına büyük bir utançtır.

Dünyanın güçlüleri masalarda sınırları, toprakları ve çıkarları konuşurken; çocuklar enkazların arasında oyuncaklarını arıyor.

Birileri savaşın hesabını yapıyor, çocuklar ise hayatlarının hesabını veriyor.

Artık yeter!

Çocukların ölümünü seyretmeye, yetim kalmasını kabullenmeye, sakat bırakılmasını “savaşın kaçınılmaz sonucu” diye açıklamaya hakkımız yok.

Çünkü savaşların gerçek kazananı yoktur. Savaşta çocukların kaybettiği bir dünya, aslında hepimizin kaybettiği dünyadır.

Çocuklar okula gitmeli; çalıştırılmamalı.

Çocuklar oyun oynamalı; bombalardan kaçmamalı.

Çocuklar anne-babalarının ellerini tutmalı; mezar taşlarına sarılmamalı.

Çocuklar ağlamamalı… Çocuklar hep gülmeli!

Dünyanın bütün liderlerine, yöneticilerine ve insanlarına sesleniyorum:

Silahlarınızdan önce çocukların gözlerine bakın.