ÇOCUKLARIN GÖZYAŞI, İNSANLIĞIN UTANCIDIR!

Fethi Karadeniz

15-09-2026 22:14

google.com, pub-0657700484894855, DIRECT, f08c47fec0942fa0

Bir çocuk ağlıyorsa, dünyanın bir yerinde insanlık susmuş demektir.

Bir çocuk bomba sesleriyle uyanıyor, bir anne evladına sarılarak onu korumaya çalışıyor, bir baba çocuğuna ekmek götüremiyorsa; bizim huzurumuzun da rahatımızın da bir anlamı kalmıyor.

Çocuklar savaşların tarafı değildir!

Onların sınırlarla, iktidar hesaplarıyla, toprak kavgalarıyla, silahlarla hiçbir ilgisi yok. Onların istediği çok basit:

Bir ev…
Bir anne-baba…
Bir okul…
Bir parça ekmek…
Bir oyuncak…
Ve güven içinde oynayabilecekleri bir sokak…

Ama biz yetişkinler, çocuklara bırakmamız gereken dünyayı onların ellerinden alıyoruz.

Kimi çocuk okul sıralarında olması gerekirken sokakta çalışıyor. Kimi ağır yüklerin altında çocukluğunu kaybediyor. Kimi savaşta kolunu, bacağını, gözünü kaybediyor. Kimi annesiz, babasız kalıyor.

Bir çocuğun eline kalem yerine savaşın gölgesi düşüyorsa, bunun adı insanlık adına büyük bir utançtır.

Dünyanın güçlüleri masalarda sınırları, toprakları ve çıkarları konuşurken; çocuklar enkazların arasında oyuncaklarını arıyor.

Birileri savaşın hesabını yapıyor, çocuklar ise hayatlarının hesabını veriyor.

Artık yeter!

Çocukların ölümünü seyretmeye, yetim kalmasını kabullenmeye, sakat bırakılmasını “savaşın kaçınılmaz sonucu” diye açıklamaya hakkımız yok.

Çünkü savaşların gerçek kazananı yoktur. Savaşta çocukların kaybettiği bir dünya, aslında hepimizin kaybettiği dünyadır.

Çocuklar okula gitmeli; çalıştırılmamalı.

Çocuklar oyun oynamalı; bombalardan kaçmamalı.

Çocuklar anne-babalarının ellerini tutmalı; mezar taşlarına sarılmamalı.

Çocuklar ağlamamalı… Çocuklar hep gülmeli!

Dünyanın bütün liderlerine, yöneticilerine ve insanlarına sesleniyorum:

Silahlarınızdan önce çocukların gözlerine bakın.

Çünkü o gözlerde savaş yok.

Sadece yaşamak, sevilmek ve gülmek isteyen bir çocuk var.

Artık savaşlar bitsin.

Silahlar sussun.

Okullar açılsın.

Sokaklar çocukların olsun.

Dünyanın neresinde olursa olsun, her çocuk güven içinde büyüsün.

Çünkü çocukların gülmediği bir dünyada, hiçbir zafer gerçek değildir.

ÇOCUKLARIN GÖZYAŞI, İNSANLIĞIN UTANCIDIR!

Fethi KARADENİZ
Eğitimci-Yazar

DİĞER YAZILARI TEKNOLOJİ HAYATIMIZI KOLAYLAŞTIRDI, AMA BİZİ YALNIZLAŞTIRMASIN! 01-01-1970 03:00 AHLÂK DERSİNİ OKUYORUZ DA, AHLÂKI YAŞIYOR MUYUZ? 01-01-1970 03:00 ÇOCUĞUN ELİNE EKMEK DEĞİL, ONURUNA DOKUNUN 01-01-1970 03:00 BİR HASTANENİN ENKAZI BİZE NE ANLATIYOR? 01-01-1970 03:00 ARDEŞEN’İN SİNAN’I… 01-01-1970 03:00 AHLÂK DERSİNİ OKUYORUZ DA, AHLÂKI YAŞIYOR MUYUZ? 01-01-1970 03:00 GÖNLÜNÜ, GÖNLÜNE DENK OLANA DEĞDİR 01-01-1970 03:00 ÇAYELİ’NDE DOSTLUK İÇİN PEPEÇURA ZAMANI! 01-01-1970 03:00 ARDEŞEN’İN SAĞLIK HAFIZASI MOLOZLARIN ALTINDA KALMASIN 01-01-1970 03:00 ARDEŞEN’DE FUTBOLUN KALBİ YENİDEN ATACAK! 01-01-1970 03:00 ARDEŞEN’DEN MALATYA’YA BİR GOL EFSANESİ: OKTAY ÇEVİK 01-01-1970 03:00 ZİL ÇALIYOR, EĞİTİM BAŞLIYOR… 01-01-1970 03:00 ÖĞRETMEN YETİŞTİRDİK, ÖĞRETMENİ BEKLETTİK! 01-01-1970 03:00 EYLÜL’DE GEL DEMİŞTİM… MEĞER BALIK İÇİN SÖYLEMİŞİM! 01-01-1970 03:00 KEMER KÖYÜ DEĞİŞİYOR… DENİZİN KIYISINDA YENİ BİR HİKÂYE YAZILIYOR 01-01-1970 03:00 EVLER BÜYÜDÜ, GÖNÜLLER KÜÇÜLDÜ 01-01-1970 03:00 ARDEŞEN’DE BİR DÖNEMİN DUVARLARI YIKILIYOR! 01-01-1970 03:00 RİZE’DE ÇAY BARDAĞI BÜYÜDÜ, GÖNÜLLER BÜYÜDÜ! 01-01-1970 03:00 30 AĞUSTOS: BİR MİLLETİN “YA İSTİKLAL YA ÖLÜM” DEDİĞİ GÜN 01-01-1970 03:00 ERGAN DAĞI: BİR HAYALDEN GERÇEĞE 01-01-1970 03:00 30 YIL SONRA ERZİNCAN: İNSAN BİR ŞEHRE DEĞİL, KENDİ GEÇMİŞİNE DÖNÜYOR 01-01-1970 03:00