Milyarlarca toplumun içinde sorunlara hep bir sebep ya da neden ararız...
Lakin kendimizi karşımıza alıp bir defa sorguya çekmeyiz!
Bu toplumda bir birey olarak sen neredesin?
Toplumunun neresindensin?
Toplumun içinde misin, dışında mısın?
Sorunlara çözüm odaklı mı yoksa karamsar mı yaklaşıyorsun?
"Bana ne" diyerek umursamaz mısın...?
Hep eleştiren taraftayız. Bir kere olsun
"Bu meselede benim de eksiğim, hatam var" dedik mi?
"Şu konuda ben de yanıldım, üzgünüm" diyebiliyor muyuz?
Hata yaptığımızda hatamızı kabul edip, "telafi edeceğim" diyebiliyor muyuz?
Yoksa "falanca filanca da hata yaptı" deyip normal mi göreceğiz?
Toolum olarak birbirini anlamanın yolu kişinin önce "kendini anlamasından" geçiyor?
Biz kendimizi anlıyor, dinliyor, sorguluyor muyuz peki?
Çıkarcı, menfaatçi miyiz yoksa realist miyiz?
"Bana faydası ne?" anlayışında mı yoksa adalet tarafında mıyız?
Sahi biz toplumun neresindeyiz?
Güçten yana mı yoksa gerçeğin yanında mıyız?
Haklıyı güçlü gören mi yoksa güçlüyü haklı çıkaran tarafta mıyız?
Sahi biz insanlığın neresindeyiz?
Kula kul olanın mı yoksa "yoktan var edenin" huzurunda mıyız?
Sahi biz kulluğun neresindeyiz?
Gömleği 2 numara büyük, makamların kölesi, kibir abidelerinin önünde el bağlamak mı yoksa (كُنْ فَيَكُونُ) Kun Fe Yekun'un ( Ol der ve olur) huzurunda kıyam mı?
Sahi biz insanlığın, kulluğun, merhametin, inancın, adaletin, hakkı üstün tutmanın, zalimin karşısında mazlumun yanında olmanın neresindeyiz?
Gelin bırakalım kimin kim olduğunu, ne olduğunu!
Önce biz, biz olalım.
Biraz insan olalım.
Biraz adil olalım.
Biraz dürüst olalım.
Biraz merhametli olalım.
Biraz insanı, bizden olanı sevelim...
Sonrası zaten kendiliğinden düzelecektir!
Aynası olan kendiyle konuşsun!
Varsın deli desinler...
Zaten akıllıyım diyen kalmadı, insanım diyen kalmadığı gibi...!
Yılmaz Keskin
